· 

Vrouw zijn in 2018

Eerder deze maand kwamen er op school twee vrouwen vertellen over hun initiatieven om de media vrouwvriendelijker te maken. Ik keek er die dag wel naar uit om naar hun ervaringen te luisteren omdat ik zelf heel boos kan worden op de manier waarop vrouwen soms behandeld worden in de maatschappij. Toch bleek uit de lezing dat iedereen een andere invulling geeft aan het woord feminisme en ook verschillende vrouwen de situatie anders aanvoelen. Het viel mij op dat de twee vrouwelijke journalisten vooraan in de klas ook al een andere mening hadden dan die van elkaar. Naar aanleiding hiervan wil ik graag mijn opvatting hierover delen. Wat betekent feminisme nu voor mij?

 

Als ik het in een definitie zou gieten, betekent feminisme voor mij het streven naar gelijkheid tussen man en vrouw in de maatschappij maar ook het streven naar gelijkheid tussen vrouwen zelf. Proberen de boodschap mee te geven dat elke vrouw mooi is -ongeacht kleur, lichaamsbouw of leeftijd- en het waard is om gerespecteerd te worden.

 

Ik merk dat er vaak door mannen wordt gedacht dat feministes vrouwen zijn die tegen de hele mannelijke beschaving zijn en zich boven hen willen plaatsen in de maatschappij. Maar het is niet de bedoeling dat er iemand boven de andere staat, het is juist gelijkheid waarnaar moet gestreefd worden en niets meer dan dat. Het is zonde dat het woord feminist zulke negatieve bijklank heeft gekregen. Vaak wordt er een beeld opgemaakt van hoe een feminist er uitziet maar eigenlijk is daar helemaal geen lijn in te trekken. Alle vrouwen -dik en dun, jong en oud, donker en licht- zouden feminist moeten zijn. Maar ook alle mannen zouden uit respect naar vrouwen toe ook naar gelijkheid moeten streven.

 

Ook qua beeld in de media wordt er tegenwoordig heel wat beweerd zoals bijvoorbeeld wat de goede en wat de slechte manier is om een vrouw af te beelden. Ik vind dat een nogal ongelukkige woordkeuze aangezien een vrouw zelf moet kunnen beslissen hoe zij wordt afgebeeld en voor elke vrouw ligt dit anders. Hetgeen wat wel algemeen gezegd mag worden, is dat er nooit met iemands uiterlijk (dus ook niet met dat van mannen) gelachen mag worden. Wat me vaak stoort is dat er tegenwoordig in de media gezegd wordt dat vrouwen die wat breder zijn met meer uitgesproken vormen de echte vrouwen zijn en ook zo afgebeeld zouden moeten worden in de media in plaats van de 'te dunne' modellen. Daar ben ik het niet volledig mee eens. Ja, er mag wel wat meer diversiteit in de media zijn maar niet door anderen (in dit geval de magerdere vrouwen) dan weer te discrimineren. Elke vrouw doet met haar lichaam wat ze wilt. Dus wil zij op haar lijn letten, dan heeft zij het recht om dat te doen. Wil ze dat niet, ook goed. Het punt is dat elke vrouw moet beslissen voor zichzelf en daar geen kritiek op zou mogen krijgen door anderen (zowel mannen als vrouwen). Er wordt de media vaak verweten dat door deze magerdere vrouwen af te beelden, er andere vrouwen een slecht beeld over zichzelf krijgen met ziektes als anorexia tot gevolg. Ik vind persoonlijk niet dat dit de schuld van de media is, het is wat je zelf met dit gegeven doet. Wanneer ik een mooi model zie in de media, bewonder ik haar ook maar ik ga mezelf niet aanpassen (door bijvoorbeeld te willen vermageren) om meer op dat model te lijken. Ik ben tenslotte mezelf en hoef niemand anders te zijn. Het is ook fout om te denken dat deze modellen niets eten. Vaak hebben ze gewoon hun lichaamsbouw of genen mee waardoor zij niet snel verdikken. Het is dus fout om de conclusie te trekken dat je door minder eten een mooier lichaam (dat volgens velen gelijk staat aan dun) zal krijgen. Daarbij is het ook niet te bedoeling dat we ons met elkaar gaan vergelijken, we moeten leren blij te zijn met wat we hebben en ervan leren houden.

 

Een citaat dat werd aangehaald tijdens de gastles van de twee vrouwen op school was 'you can't be what you can't see'. Hiermee bedoelden ze dat vrouwen worden tegengehouden of onzeker zijn om een grote carrière in iets te maken wanneer er geen vrouwen worden getoond door de media in die sector. Nu, ergens geef ik ze gelijk. Er zijn inderdaad te weinig vrouwen met belangrijke functies die in de media (zoals bijvoorbeeld in reportages waar een professionele mening nodig is) komen wanneer je dat aantal vergelijkt met het aantal mannelijke collega's. Maar tegelijkertijd ben ik het oneens met de gedachte dat je niets kan worden dat je niet ziet. Ja, het kan je misschien wat onzeker maken dat je de eerste vrouw in een bepaalde branche bent, maar iemand moet daarin verandering brengen. Als jij dat kan zijn, vind ik dat je die kans moet grijpen. Persoonlijk zei ik een tijdje geleden: "ik wil de nieuwe Björn Soenens worden". Hiermee bedoel ik natuurlijk niet dat ik een man wil worden maar dat ik zijn functie als Amerika-correspondent ooit wil uitoefenen. Ik vind dus dat je je op vlak van werk ook kan spiegelen aan een man omdat ik mij gelijkwaardig voel. Het is dus niet omdat er geen vrouw is in die functie, dat je dit zelf niet kan worden. Het gaat tenslotte om de functie en niet om het geslacht. Je spiegelt je dus aan de functie zelf. Natuurlijk ben ik van de generatie die geboren is wanneer een groot deel van de strijd voor vrouwenrechten al gestreden was. Tot nu toe in mijn leven heb ik me nog nooit gevoeld alsof ik minder kansen heb dan een man en ben ik nog niet echt geconfronteerd met de grote ongelijkheid die er op vele vlakken nog steeds heerst. Wel heb ik me op momenten al onveilig gevoeld om als vrouw over straat te lopen maar dat is een ander verhaal (waar wel absoluut iets aan gedaan moet worden en belangrijk is om aandacht aan te besteden!). Maar ik heb me nog nooit gevoeld alsof ik minder kansen heb. Dit hangt vanzelfsprekend ook af van persoon tot persoon en de situatie waarin je bent opgegroeid, maar toch denk ik dat op dat vlak onze generatie sterker staat.

 

Om even terug te komen op het onveiligheidsgevoel: ik denk dat dit het grootste aspect van ongelijkheid tussen man en vrouw is dat vandaag nog moet aangepakt worden. Ik wil niet zeggen dat de loonkloof niet overbrugd moet worden maar ik denk dat die onveiligheid vandaag de dag het grootste probleem is. Denk aan de #metoo -affaire. Wanneer je hoort dat zo veel vrouwen te maken krijgen met seksueel geweld of seksuele intimidatie, is het logisch dat je je benadeeld en niet veilig voelt als vrouw. Het hoeft niet altijd zo vergaand te zijn maar denk bijvoorbeeld aan de blikken die je als vrouw krijgt wanneer je over straat loopt in een kort rokje of zelfs wanneer je gewoon een broek draagt. Mannen die je met hun ogen uitkleden en je het gevoel geven alsof je een stuk vlees bent. Vaak wordt beweerd dat vrouwen zich maar niet uitdagend moeten kleden en dat ze het zelf uitlokken. Van deze uitspraak word ik enorm boos. Je moet je als vrouw kunnen kleden hoe je maar wil zonder dat je rekening moet houden met het scenario dat iemand met een rare kronkel in zijn hersenen dit wel eens fout zou kunnen opvatten. Op dat vlak voel ik me als vrouw absoluut benadeeld. Ik zou ook gewoon gerust over straat moeten kunnen lopen. Het is tijd dat de mentaliteit over vrouwen als 'het zwakke geslacht' verandert en er respect wordt getoond.

 

Ik bedoel hiermee helemaal niet dat alle mannen slecht zijn, want dat wordt weleens gedacht wanneer een vrouw haar mening uit over haar rechten. In bedoel enkel dat de mannen die de gelijkheid nog niet snappen best eens gaan beseffen dat we in 2018 leven en dat de wereld is geëvolueerd. Elke persoon is het waard gerespecteerd te worden en geslacht zou hier geen rol in moeten spelen.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Katja (dinsdag, 27 november 2018 14:40)

    Zeer mooi en duidelijk geschreven mening van je Nikita. Doe zo voort !