· 

De ‘pedagogische tik’: gerechtvaardigd of niet?

Om de paar maanden komt het begrip weer eens in het nieuws. Telkens opnieuw stelt men zich dan de vraag of een zogenaamde pedagogische tik verantwoord is of niet. Mij verbaast het dat deze vraag zelfs nog gesteld moet worden. Nooit of te nimmer is een kind slaan verantwoord!

 

Ik hoorde voor het eerst van het begrip wanneer mijn eigen ‘vader’ beweerde dat wat hij mij gaf een ‘pedagogische tik’ was. Voor mij betekent het begrip dus niets anders dan iemand slaan. Ik weet niet wie dit begrip ooit geïntroduceerd heeft, maar ik denk dat deze persoon zelf niet goed bij zijn hoofd was. Waar maak je trouwens het onderscheid tussen een ‘tik’ en een ‘slag’. Elke ouder doet dit volgens zijn eigen normen... wat dus veroorzaakt dat een gewelddadige ouder zich kan verschuilen achter deze term. De ‘pedagogische tik’ lijkt dus een excuus te geven aan ouders om hun kinderen te slaan onder het mom van dat het hun opvoeding ten goede komt.

 

Nochtans is een kind slaan nooit goed voor de opvoeding en is er trouwens niets opvoedend aan een ‘tik’. Een kind gaat daardoor net bang worden van de ouder die dit doet en verliest het vertrouwen. Dit terwijl een ouder net een aanspreekpunt en vertrouwenspersoon zou moeten zijn. Wanneer het kind dan moeilijk gaat doen omdat zijn of haar vertrouwen is gebroken, wordt het kind vaak opnieuw gestraft om zijn of haar gedrag. De schuld wordt dus opnieuw bij het kind gelegd, dit terwijl het gebukt gaat onder een niet-liefdevolle thuissituatie en de schuld bij de ouders ligt. Zo geraak je in een vicieuze cirkel waarbij ouders zich afvragen waarom hun kind ‘rebelleert’ en afstand van hen neemt...

 

Ouders zouden beter vaker eens naar zichzelf kijken in plaats van te denken dat het gedrag van hun kind uit het niets komt. Alles heeft altijd een reden of oorzaak en ook zij kunnen de oorzaak zijn. Je hoort dan vaak ouders zeggen dat ze van hun kind houden en er het beste voor willen. Sorry, maar in mijn ogen is elke ouder die zijn kind slaat en dan durft te zeggen dat hij ervan houdt, een leugenaar. Je slaat geen mensen die je graag ziet. Ouders gebruiken dan vaak het excuus dat ze toch ook eens boos mogen zijn en hun kind opvoeden hoe zij willen. Ze mogen gerust boos zijn, maar boos zijn wil niet zeggen dat je je kind aanraakt.

 

Het wordt dringend tijd dat er meer aandacht wordt besteed aan kinderrechten en dat kinderen beter worden beschermd. Ik weet zelf hoe het voelt om als kind volledig genegeerd te worden en bij instanties terecht te komen die achter – in mijn geval – de vader staan ondanks alle pijn die hij mij deed. Zelfs de politie, waar je als kind nog op vertrouwt dat zij het goede doen, vond het gerechtvaardigd dat een jong meisje een ‘tik’ kreeg waardoor ze duidelijk helemaal van slag en bang was.

Het is tijd dat politie en andere instanties ook echt te vertrouwen zijn door slachtoffers in plaats van dat ze worden uitgelachen. Maar ik heb het gevoel dat we op dat vlak helemaal niet vooruitgaan. De mentaliteit van mensen moet dringend drastisch veranderen. Het is misschien moeilijk te begrijpen als je zelf niet geconfronteerd bent geweest met al dit onrecht, maar we moeten echt wel naar verandering streven. De opvoeding van kinderen is veel te belangrijk om deze problematiek te negeren. Het bepaalt hun toekomst en zo ook ieders toekomst aangezien zij de toekomst zijn.

 

 

Wat ik heb geleerd is dat verandering/evolutie heel veel tijd in beslag neemt, soms generaties. Dus is het tijd dat we die verandering nu in gang zetten. Bij overheidsinstanties duurt het dan allemaal nog eens wat langer vooraleer we verandering zien. Gelukkig zijn er onafhankelijke vzw’s die zich bezighouden met kinderrechten en die verandering proberen aan te wakkeren. Zo is er de onlangs opgerichte vzw-Ook waar het voor de oprichtster een levensdoel is verandering te brengen na zelf te zijn geconfronteerd met alle mazen in de wet. Je kan haar missie volgen via de Facebookpagina ‘vzw-Ook’. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0